NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH
NIEKTÓRE NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE
FINAŁ
Fotograf jest wnukiem Kim Hyeon-seoba...
LEE JI-YONG JEDEN Z PIĘCIU ZDRAJCÓW Z 1905 ROKU
...byłego ministra dworu.
Lorda Kim Hyeon-seoba?
Czemu jego potomek ma tak podrzędne zajęcie?
Mężczyzna powinien dbać o własną pozycję.
Jak twój dziadek ma spoczywać w pokoju?
Co jest bardziej zaszczytnego od robienia zdjęcia tym,
którzy tworzą historię?
Przyszłe pokolenia Koreańczyków będą oglądać to zdjęcie,
więc wykonam je najlepiej jak umiem.
To oczywiste.
To zdjęcie trafi do podręczników historii. Przyłóż się.
Zatem zróbmy je.
Przyszłe pokolenia będą o was pamiętać.
CZŁONKOWIE ARMII SPRAWIEDLIWYCH
Wiedziałem, że ktoś zginie, pijąc w tym pokoju.
Odbiłem dla ciebie Hwawollu.
Jest trochę zakrwawione, ale twoje.
- Bez zobowiązań. - Trochę zakrwawione?
To kałuża krwi.
Wstrzymać ogień!
Nikogo nie ma.
Cholera!
Ruszamy!
Tak jest.
Nie będziesz czekać długo.
Wkrótce do ciebie dołączę.
Nie udało ci się?
Gdzie ta suka?
Podążaliśmy za jej palankinem,
ale nie było tam broni. Tylko starzy ludzie.
Idioto!
To dlatego nie powinieneś wracać z pustymi rękoma!
Trzeba było zabrać ciała albo zostawić przy nich broń,
upozorować uzbrojony motłoch!
Chodźcie za mną!
- Tak jest. - Ruszamy!
Proszę pani!
- Rety. - Proszę się obudzić.
Wciąż żyje.
Podnieśmy ją.
Podnieś ją.
O rety.
Proszę pani...
Proszę pani.
Proszę pani...
Co się stało?
Co tu robiliście?
Panienko.
„Panienko”?
Mieliście zostać w obozie.
Trzeba było tam zostać.
Chciałam, by wszyscy przeżyli.
Chciałam, by wszyscy w górach przeżyli,
panienka także.
Nic nie mów.
Dziewczynka, która płakała
w deszczu...
trafiła pod moją opiekę.
Stawiała pierwsze kroki...
i ślicznie się uśmiechała.
Doglądanie panienki
stało się celem mojego życia.
A zatem...
oddam za panienkę życie.
Teraz, gdy zobaczyłam twarz panienki,
po prostu...
machnę skrzydełkami...
i będę tańczyć, gdy...
Proszę, nie!
Japończycy wracają.
Pieprzone dranie.
Chrońcie panią.
Z drogi.
Bo będziemy strzelać.
Z drogi!
Josephie,
ludzie z Joseon wcale się nie zmienili.
Wrogowie wciąż desperacko walczą.
Nawet w obliczu druzgocącej porażki,
będąc o włos od przegranej,
nikt nie dezerteruje.
Chodź są otoczeni
przeważającymi siłami,
wrogowie wciąż stawiają opór.
Za każdym razem
stają pod flagą swojego generała.
Ocalenie jednej kobiety
nie ocali Joseon.
Muszę to zrobić.
Pewnego dnia
ona może stać się mną.
Kraj...
który chroniła, narażając własne życie...
teraz...
chroni ją.
Idziemy.
Wielkie Cesarstwo Japonii i tak ich wszystkich zniszczy.
Ruszamy!
- Tak jest. - Tak jest.
Chyba przyda mi się koń.
Japońska armia ma ich wiele.
Kim jesteście?
Chcecie zginąć? Z drogi!
- Wezmę tego z lewej. - A ja tego z prawej.
Co oni wygadują?
Nie celowałem, żeby go zabić,
ale jestem ostatnio w kiepskiej formie.
Nie strzelisz?
Dość już dziś było strzałów.
Poza tym byłem szybszy.
- Ręce do góry. - Dobrze.
Zsiadaj.
- Chodź tutaj. - O co chodzi?
Idź to zgłosić!
Chodźmy. Podwiozę cię.
Pójdę sama.
- Mogą kontrolować podróżnych. - Dlatego powinieneś zostać.
Będziesz tu bezpieczny...
jako Amerykanin.
Niebezpiecznie jest mi towarzyszyć.
Oni nie mieli...
zginąć za moją sprawę.
Nie chcę być świadkiem śmierci kolejnych osób.
- Więc... - Powinnaś była być na to gotowa.
Musisz być gotowa...
być świadkiem śmierci każdego.
Tak już jest na wojnie.
Wiesz, dokąd masz się udać?
Pewnie przenieśli już obóz.
Ustaliliśmy miejsce spotkania.
Więc idź tam bezpiecznie.
Nie martw się o nich.
Wiele osób chce pomóc.
Zajmę się nimi jak należy.
Proszę, zrób to.
Kiedyś byłem szybszy i silniejszy.
Nie powstrzymasz upływu czasu.
Nie możemy
rozpalić ognia. Ktoś może zauważyć. Zjemy surowy jęczmień.
Gdy nasiąknie wodą, nakarmcie dzieci.
Spójrz na nas.
Uciekliśmy, by przeżyć, ale polują na nas jak na króliki.
Ta młoda arystokratka chyba wzięła swoich ludzi i odeszła.
Jedz, nie gadaj bzdur.
Dziś udało nam się przeżyć, ale co będzie następnym razem?
Bądźmy szczerzy, przecież to,
że ukrywamy się tu, nie ocali kraju.
Ciągle nawijasz.
Przestań tak smęcić.
Nie uratujemy Joseon od razu.
Nie z dnia na dzień,
ale będziemy próbować dalej.
Jak mamy przeżyć na takich ochłapach?
Ślepy jesteś?
Nie chodzi o to, by przeżyć. Tylko żyć.
Jak one.
Jak możesz być gorszy od dzieci?
Wypełniłam swoje zadanie.
A skoro wy wszyscy żyjecie,
ich ostatnia misja...
musiała się powieść.
Ale oni...
nie przeżyli.
Musisz wziąć się w garść.
Oni uratowali tych ludzi.
A teraz my musimy ich chronić.
Rozumiem,
kapitanie.
Cholera.
Oddałbym życie za koninę.
Obyście spoczywali w pokoju.
Gdybyście przypadkiem...
spotkali moją matkę,
proszę, przekażcie jej to.
Pięć dni...
Japońscy żołnierze bezpodstawnie oskarżyli sześcioro Koreańczyków o wichrzycielstwo
i zmasakrowali ich.
Teraz, gdy uchwalają przepisy koreańskiego prawa,
nie przerwą swojej brutalnej tyranii.
Słuchajcie, rodacy.
Wiem, że jesteście przerażeni, ale musimy walczyć.
Z szybkością błyskawicy i siłą burzy.
I SIŁĄ BURZY!
Panie Kim,
na pewno chce pan to opublikować?
Japonia zaostrza przepisy dotyczące prasy.
Właściciel Daehan Daily może zostać wygnany,
choć jest Anglikiem.
Taki los wszystkich,
którzy głoszą prawdę.
Ale nie martw się.
To dlatego
nigdy nie nazwałem swojej gazety.
Niebiosa.
Czasami moja przezorność zdumiewa mnie samego.
Załamuję ręce
z powodu pańskiego optymizmu.
Znam studentów, którzy popierają naszą sprawę.
- Proszę się nie martwić o kolportaż. - Dobrze wybrałem pracownicę.
A ja wybrałam złe miejsce pracy.
Pójdę już.
Proszę...
No proszę.
Pokój 304.
Wróciłeś.
Przyszedłem po to, co zostawiłem u ciebie.
To przez to...
nawet nie mogłem sprzedać kraju.
Dziękuję ci.
Gdzie są właściciele tego miejsca?
Chyba pomagali właścicielce hotelu.
Wzięli tymczasowy urlop.
To zbyt cenna zapłata za to,
że przetrzymałem twoje rzeczy.
Po prostu ci kibicowałem.
To jest moja zapłata.
W rękach Japonii to byłaby lista celów.
Ale twoimi rękami
zapiszą się w historii.
To będzie dużo warte,
więc wybierz rozważnie.
Powinienem postawić ci drinka.
Czy ty w końcu...
zapłacisz za alkohol?
Poznaję te ramiona.
Czy to...
To Gu Dong-mae!
Czy to jedyny bar w mieście?
Ty też wróciłeś.
To wielka radość znowu cię widzieć.
Na mój widok się tak nie cieszyłeś.
Słyszałem plotki,
że Gu Dong-mae wrócił i odbił Jingogae i Hwawollu!
To ja odbiłem Hwawollu.
Powinieneś odpocząć.
Jesteś bardziej pracowity, niż można by się spodziewać.
Barman, prosimy drinki!
I to drogie!
Ja stawiam. Pijcie.
W końcu zapłacisz za alkohol?
Wyciągnij portfel.
Zawsze pierwszy się upija i wychodzi.
Zaszło jakieś nieporozumienie.
To nie jest tak, że nigdy nie chciałem zapłacić.
Pieniądze to nie problem.
To jaki był problem?
Nie miałem was dwóch.
Czekałem na towarzyszy.
A zatem, towarzysze,
napijmy się razem.
Proszę.
Na zdrowie!
Nie wiem, co powiedzieć.
Myślałem, że znowu sięgniecie po broń,
a wy sięgnęliście po czarki.
W takim razie zróbmy to raz jeszcze.
Na zdrowie.
Pierwsze angielskie słowa, których się nauczyła,
to strzelba, chwała i smutne zakończenie.
Choć szliśmy różnymi ścieżkami,
przeznaczone nam było znowu się spotkać.
Wydanie specjalne!
Kroki, które podejmowaliśmy, odzwierciedlały, kim jesteśmy.
Artykuł napisany zamiast testamentu.
REDAKTOR NACZELNY KIM HUI-SEONG
Opium krążące w osłabionym organizmie,
póki starczy życia.
Koreańska flaga wręczona człowiekowi,
który zawsze był cudzoziemcem.
Czy koniec naszej drogi
znajdzie się gdzieś pomiędzy chwałą...
a smutnym zakończeniem?
Może po prostu nie potrafiliśmy przestać.
Może nie mieliśmy powodu, by przestać.
Może...
to był patriotyzm.
W tę gorącą letnią noc
narodziła się przyjaźń, która wcześniej nie istniała.
Wypowiedziałem tysiące słów,
ale to jedna linijka z tej gazety
roznieciła zapał Koreańczyków.
Panie, gazeta nie ma tytułu.
Rozprowadzono ją w środku nocy.
Chcesz powiedzieć, że się tym nie zajmiesz?
Czy że nie potrafisz?
Wasza Wysokość, może zwalczymy agitację agitacją?
Powinniśmy rozwiesić na targu listy gończe
i zaoferować oszałamiające nagrody pieniężne.
Nagrody?
Kto rozpozna tych wichrzycieli
i zgłosi to japońskiej policji otrzyma nagrodę.
Pięćdziesiąt wonów za imiona i miejsce ich kryjówki.
Sto wonów za zaaresztowanie wichrzycieli.
Sto wonów?
To wystarczy, by odmienić nasze życie.
Zapolujemy na nich?
To dużo pieniędzy.
Każdy jest wart sto wonów!
Siostra Do-miego, Su-mi, jest w pałacu.
Właścicielka hotelu poprosiła króla, by się nią zaopiekował.
Ale ta dziewczyna chce...
dołączyć do Armii Sprawiedliwych.
Jak wiesz, w pałacu byłaby bezpieczniejsza.
Skontaktuję się z tobą.
Wtedy pomożesz jej go opuścić.
- Spłacam swój rachunek. - Aż tyle?
To za dużo za parę cukierków.
Resztę wyrzucę.
Nie potrzebuję już pieniędzy.
Weź je
i prowadź ten sklep jak najdłużej.
Obudziłeś się?
Jestem pewien,
że byłem na ulicy.
Niełatwo było cię tu przynieść.
Ciągnąłeś mnie po ziemi?
Plecy mnie bolą.
Wymiotowałeś krwią. Nie przejmujesz się tym?
Udawaj, że tego nie widziałeś, panie.
Nie mogę, już to widziałem.
Zmieniłem ci bandaże.
Jeśli chodzi o ranę...
Nie potrafię ci pomóc.
Dziękuję ci, panie.
Dzisiaj nie mogę umrzeć, choćbym chciał.
Jest 15 tego miesiąca.
Uważaj na siebie.
Ty też.
Uważaj.
Sam jestem w tarapatach,
ale martwię się o twoje bezpieczeństwo.
Mówię poważnie.
Powinienem cię nienawidzić,
ale co poradzę? Zaczynam cię lubić.
Eugene Choi?
Frederick Arthur McKenzie.
Jestem korespondentem wojennym brytyjskiego Daily Mail.
Chciałem prosić o przysługę.
Jestem Eugene Choi.
O jaką przysługę chodzi?
Szukam Armii Sprawiedliwych Joseon,
by opisać ich historię, ale nie mogę ich znaleźć.
Ponoć może się pan z nimi skontaktować.
Kto panu to powiedział?
Nie mam powodu, by panu pomagać.
Skoro tak pan mówi... Powiedział mi, także, żebym pana zapytał:
„I jak ten piknik, Eugene?”.
Wybieram się na kolejny piknik do Joseon.
Powodzenia, Eugene.
Niesamowite.
Jak pan ich tak szybko znalazł?
Szukałem Armii Sprawiedliwych od miesięcy.
Jest pan jednym z nich?
Nie.
Jestem tylko cudzoziemcem,
który podróżuje przez Joseon.
Prowadzę pana tylko w jedną stronę. Proszę wrócić tą samą drogą.
Nic panu nie grozi.
Grozi?
Ten cudzoziemiec jest reporterem.
Chce zrobić wywiad.
Wywiad?
Po to przyszedłeś?
Dlatego ryzykujesz ujawnienie naszej kryjówki?
Tak, dla waszego dobra.
Wy się ukrywacie,
a wasi przeciwnicy
są zajęci ukrywaniem swoich potwornych zbrodni.
Żaden inny kraj nie wie o waszej walce,
ani o smutnej sytuacji tego małego kraju.
Ujawnienie waszej sytuacji innym narodom
ma duże znaczenie.
Cudzoziemcowi łatwo tak mówić.
Jeśli chcesz pomóc, weź strzelbę.
Przepraszam.
To ja poprosiłam, by go przyprowadził.
Zgadzam się z nim.
Świat nie interesuje się tym,
co dzieje się w tym małym kraju.
Ale musimy opowiedzieć tę historię.
Niech cały świat usłyszy o odważnych działaniach,
które mają przywrócić Joseon suwerenność.
Ja to zrobię.
Ledwie trzy dni temu doszło do walki
w pobliskiej wiosce.
Zabiliśmy czterech japońskich żołnierzy
i straciliśmy dwóch towarzyszy.
Trzech odniosło rany.
Myślisz, że możecie wygrać z Japonią?
My, członkowie Armii Sprawiedliwych, jesteśmy odważni,
ale mamy mało broni. Nasze stare strzelby często się zacinają.
Poza tym kończy nam się amunicja.
Wiemy,
że wszyscy zginiemy, jeśli będziemy walczyć dalej.
Ale nie chcemy żyć jako niewolnicy Japończyków.
Wolimy zginąć jako wolni ludzie.
Reporterze, jest pan cudzoziemcem.
Kupując broń, nie ryzykuje pan, że złapią pana Japończycy.
Proszę kupić nam broń.
Zapłacimy panu.
Przykro mi. Niestety...
Niestety, jestem korespondentem wojennym.
Nie mogę pomagać żadnej ze stron.
Ale...
Chciałbym zrobić wam zdjęcie.
Jesteśmy wdzięczni, że cudzoziemiec jest tu,
by poznać sytuację,
w której znajduje się Armia Sprawiedliwych.
Proszę opowiedzieć o tym całemu światu.
O naszej sytuacji.
Panie McKenzie,
może pan zrobić nam zdjęcie.
To będzie pewnie jedyne zdjęcie
Armii Sprawiedliwych.
To będzie pewnie jedyne zdjęcie Armii Sprawiedliwych.
Dziękuję.
Odwdzięczę ci się.
Właśnie to zrobiłaś.
Teraz?
Zobaczyłem twój uśmiech,
więc jesteśmy kwita.
W końcu ryzykowałem życie przez twój but.
Czy to wtedy dla ciebie się zaczęło?
Dość późno.
Muszę iść.
Moi towarzysze czekają.
- Poczekaj. - To nic.
Poczekaj.
Proszę... Szefie.
Już wychodzę.
Nie o to chodzi.
Przyszłam zapłacić.
Nie sądziłem, że panią zobaczę.
Nie przyszła pani piętnastego.
To już ostatni dzień.
Spłaciłaś całą kwotę, pani.
Nie musisz już tu przychodzić.
Masz zamiar wyjechać?
Dokąd?
Pomogę ci.
Nie możesz mi pomóc, moja pani.
Słyszałam, że coś ci dolega.
- Skorzystaj z mojej pomocy. - Znowu zapraszasz mnie do palankinu?
Tym razem...
odmawiam, pani.
Gdy tylko dołączyłem do Stowarzyszenia Musin,
mój los został przypieczętowany.
Jeśli wsiądę do twojego palankinu, pani,
ty też znajdziesz się w niebezpieczeństwie.
Niech ścigają tylko mnie.
A pani...
niech szybuje po niebie.
„Głupia arystokratka opływająca w luksusy”.
Wiesz, jak prześladowały mnie twoje słowa?
Pierwszy szereg, przygotować się do strzału.
Mówcie „pif paf”, gdy powiem „pal”.
Cel. Pal.
Pif paf.
Dobrze.
Jeszcze raz.
Czemu ćwiczymy dwójkami?
Mamy tylko jedną strzelbę.
Bo mamy mało strzelb.
Jeśli strzelec zginie,
druga osoba będzie musiała podnieść broń i walczyć.
To fundusze z całego kraju,
a to list z prowincji Gyeongsang Południowy.
W imieniu 20 milionów rodaków,
musimy wyeliminować szpiega.
To pomyłka.
Nie wydaje mi się.
List mówi jasno, czemu musisz zginąć.
Ten drań ściągnął tu japońskich żołnierzy.
Uciekajmy.
Nie możemy tego zrobić.
Chun-siku.
Przejdziemy do legendy.
Dźwięk wystrzałów
powie arystokratom, że mają uciekać.
Il-siku, oni będą strzelać nawet,
jeśli uciekniemy.
To prawda.
Dobrze znamy te lasy.
Chodźmy.
Tam!
Strzelcy, miejcie się na baczności. Reszta, zwijamy obóz.
- Tak jest. - Tak jest.
Musieliśmy znowu przenieść obóz.
Szkice was wszystkich wiszą na każdej ulicy.
Oferują nawet sporą nagrodę.
Dlatego chciałem się z tobą spotkać.
Żeby poprosić o przysługę.
Chodzi o coś, czego nie może zrobić ktoś z Joseon.
Kiedyś chciałeś mnie zabić, bo nie jestem z Joseon.
Coś się zmieniło.
To fundusze, które zebraliśmy w całym kraju.
Dajesz mi to, żebym się od was odczepił?
A odczepisz się?
Co mogę zrobić?
Potrzebujemy biletów na pociąg.
Do Pjongjangu.
Potrzebujemy wielu biletów.
Ktoś z Joseon wzbudziłby podejrzenia.
Potrzebujemy 12 biletów.
Dla kogo?
Kto musi przeżyć, wyjedzie.
Dzieci, kobiety,
młodzi...
i pani Ae-sin.
Przyszłość Joseon.
Hej, Ishido.
Dzięki, że witasz nas osobiście.
Spóźniliście się o dzień.
Czekam...
od dziesięciu dni.
Pogoda była fatalna.
Statek nie wyruszył o czasie.
Czy niebiosa mi pomogły?
A może Yang-hwa?
Hej.
Przynieście go.
Szukał cię
w kraju.
Należy docenić jego lojalność wobec szefa.
Bardzo się o ciebie martwił.
Dzięki mnie znowu się spotkaliście.
To musi być...
ostatni czyn, którego podejmę się...
w Joseon.
Yuzo.
Wciąż mogę...
ciąć swoim mieczem.
Jeszcze jednego drania...
Ty sukin...
Jeszcze jednego!
„Głupia arystokratka opływająca w luksusy”.
Wiesz, jak prześladowały mnie twoje słowa?
A widzisz.
Jestem idiotą.
Miałem nadzieję, że o tym zapomniałaś,
ale słysząc, jak to cię bolało,
myślę sobie,
że jeśli zdołałem wywrzeć wpływ choćby na jedną chwilę twojego życia...
to chyba...
to mi wystarczy.
Chodźmy zniszczyć Joseon!
- Tak jest! - Tak jest!
Masz na myśli Mandżurię?
Song Yeong i lord Lee Jeong-mun od roku kupowali broń.
Przewoziliśmy ją do Mandżurii.
Chcieliśmy sprowadzić ją do Joseon,
ale traktat rosyjsko-japoński
dał Japonii kontrolę nad południową Mandżurią,
więc nie możemy tego zrobić.
Dlatego musimy udać się do Mandżurii.
Strzelby z zamkiem lontowym to jedyna broń, jaką teraz mamy.
Jeśli podczas walk będzie tak padać,
wszyscy zginiemy.
Musimy szykować się na to, co nas czeka.
- Tak jest. - Tak jest.
Żeby skutecznie działać, podzielimy się na oddziały.
Wy będziecie oddziałem pierwszym.
Sang-mok, będziesz kapitanem.
Tak jest.
Rety, nigdy w życiu nie byłem przywódcą.
Zrobię to, proszę pana.
Wy będziecie oddziałem drugim. Mu-geol będzie kapitanem.
Tak jest.
I wreszcie oddział trzeci. Go Ae-sin będzie kapitanem.
Tak jest.
Zdobyłem bilety na pociąg.
Oddział trzeci wyruszy jako pierwszy, za parę dni.
Pojedziecie pociągiem do Pjongjangu.
Stamtąd drogą do Sinuiju.
W Sinuiju przekroczycie rzekę Yalu
i znajdziecie się w Mandżurii.
To nie będzie łatwa podróż.
Jako kapitan musisz zadbać o to, by wszyscy bezpiecznie dotarli na miejsce.
Na miejscu
będą na was czekać Song Yeong i lord Lee Jeong-mun.
Zrozumiałam.
Jun-yeong i Jin-guk. Pójdziecie nocą do miasta
i zdobędziecie japońskie mundury.
Na dany sygnał
pójdziecie na dworzec i zaczekacie.
Pomożecie naszym towarzyszom, tak, żeby wszyscy
- wsiedli do pociągu. - Tak jest.
Oddziały pierwszy i drugi wyruszą później.
Skontaktowali się z nami byli żołnierze.
Oddziały pierwszy i drugi spotkają się z nimi
i wspólnie ruszą do Pjongjangu, podróżując pieszo.
- Jestem głodny. - Rety, dzieci.
Jak zaśniesz to nie będziesz głodny. Prześpij się, dobrze?
Śpij.
Nie trzeba.
My, dorośli, odczuwamy głód tak samo jak dzieci.
To prawda.
Ale dzieci głodują z winy dorosłych.
To moje przeprosiny.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Powiedz „dziękuję”. - Dziękuję.
Jesteś głodna? Jedz.
To należy do Joseon.
Chciałem to zwrócić właścicielowi.
Oddziałem czwartym będzie dowodził ten cudzoziemiec.
Liczba żołnierzy w oddziale: jeden. Wszyscy zdrowi.
Kolejno odlicz: jeden.
Czy to dlatego, że ta flaga jest prezentem od Jego Wysokości?
Wygląda wspaniale.
O rety.
Masz ci los.
Masz przechlapane.
Odcisk dłoni jest pieczęcią. Wiesz, co znaczy?
Ślubujesz, że będziesz patriotą. Czy naprawdę nim zostaniesz?
Tak.
Nawet ten mały chce zostać patriotą.
Wkrótce odzyskamy Joseon.
Czy ja też mam to zrobić?
Czy ktoś ma atrament?
Użyj tego!
Malowałam tym paznokcie.
Jeśli mam zginąć, chcę być piękna, gdy do tego dojdzie.
Podaj.
Nigdy nie widziałam, by mężczyzna tak robił.
Ten, który tu stoi, tak robi.
Jutro będę kobietą.
Moje piękno może cię oszołomić.
W środku będzie bezpieczniej. Pociąg odjeżdża w południe.
Być może już nigdy nie postawię stopy na tej ziemi.
Dziękuję panu.
Sądzi pan, że mogę wyjść w takim stroju?
Dawno temu pewien Amerykanin o niebieskich oczach
powiedział:
„Bóg zawsze sprzyja...
ludziom z Joseon”.
Gat zapewni ci bezpieczeństwo.
Z Bogiem.
- Co to? - Słyszałem, że lord Ito chce znaleźć
wydawcę tej gazety.
Coś mnie tknęło, więc przejrzałem archiwa
i znalazłem to.
Ten człowiek importował z Japonii czcionki do druku.
Odbiorcą był Kim Hui-seong.
Ten Kim Hui-seong?
Zgadza się.
Ale to tylko spekulacje.
To może wystarczyć.
To nam pomoże odzyskać
przychylność lorda Lee Wan-yonga.
Połączcie mnie z biurem Generała-Rezydenta.
Moje życie nie miało sensu, póki was nie poznałem.
To był dla mnie zaszczyt.
To będzie dobre miejsce.
Obyście przetrwały tu bezpiecznie
i kiedyś zostały odnalezione.
Co pan robi?
Dobrze, że jesteś.
Weź wolne na resztę dnia.
Powinnaś to wziąć.
Aparat? Czemu?
Ktoś mi to dał, bo mi kibicował,
ale ja chcę dać go tobie.
Kibicuję ci,
reporterko Yun.
Czy powiedział pan to wszystko, bo mnie pan zwalnia?
Właśnie, wynoś się.
Nie przychodź tu przez jakiś czas.
Bo też byś ryzykowała.
Szybko, idź!
Proszę udeptać. I otrzepać ubranie.
Musi pan po to wrócić, dobrze?
A do tego czasu będę tego pilnować.
W porządku.
Kiedyś przyjdę po tę łopatę!
REDAKTOR NACZELNY KIM HUI-SEONG
Ten człowiek to...
To Kim Hui-seong.
Aresztować go!
Dowiedzieli się.
Dworzec.
Oddział trzeci jest zagrożony.
Pójdę na dworzec.
Będziesz za późno. Nie przegonisz koni.
Musimy zaufać oddziałowi trzeciemu i czwartemu.
A my musimy ich ratować.
Ładujcie broń.
Strzelajcie do nich, póki nie każę wam przestać.
Ognia!
Wichrzyciele są w pociągu.
Pociąg nie może stąd odjechać,
póki nie przybędą posiłki.
Przeszukajcie wsiadających.
A wy, przeszukajcie tych, którzy już wsiedli.
- Do roboty! - Tak jest!
Szybko!
O co chodzi, proszę pana?
Czy coś się stało?
Instynkt nigdy cię nie zawodzi.
- Słucham? - Su-mi.
Tym razem musisz zrezygnować. W pociągu będzie niebezpiecznie.
Idź do szkoły. Poszukaj Stelli.
I przechowaj to dla mnie.
Odwiedzaj ją od czasu do czasu.
Proszę pana.
Im...
Gwan.
Dziękuję za wszystko.
Uważaj na siebie.
Pan też.
Obyśmy spotkali się w Joseon...
Chodźmy.
Japończycy opóźnili odjazd pociągu.
Chyba o nas wiedzą.
Ilu jest tu żołnierzy?
Około 12.
Niewielu.
To znaczy, że więcej jest w drodze.
Pociąg musi odjechać, zanim się tu zjawią.
Wciąż czekamy na dwoje pasażerów.
Chodźcie ze mną.
Pociąg musi natychmiast ruszyć.
Hej, ty tam.
W Joseon zawsze coś się dzieje.
Sytuacja w Joseon się pogarsza.
Kim pan jest?
Czy my się...
kiedyś poznaliśmy?
Jeśli to ta sama rodzina Mori...
To druga rodzina po rodzinie cesarskiej.
W Tokio.
Z Takashim Morim.
Chyba mnie z kimś pan pomylił.
Zna pan Takashiego Moriego?
Kiedy byłem w Nowym Jorku.
Przepraszam.
Poznałem go w Nowym Jorku.
Jakiś czas temu straciłem z nim kontakt, więc zacząłem się martwić.
Bardzo mi przykro.
Zginął jakieś trzy lata temu.
Jaka szkoda.
Baronie Kuroda.
Otrzymaliśmy cynk o koreańskich wichrzycielach,
więc przeszukujemy pociąg.
Najlepiej będzie, jeśli pan nie...
Wiem jedno.
Rozdmuchujecie tę sprawę.
Złapcie ich.
I będzie po sprawie.
Mam zaniedbywać własne interesy
przez paru wichrzycieli?
Proszę o wybaczenie.
Jest pan biznesmenem?
Mam małą kopalnię węgla w Pjongjangu.
Muszę się tam dzisiaj dostać,
zawieram ważną umowę.
A co pan załatwia w Pjongjangu?
Kobieta, którą kocham, tam rusza.
No proszę, ja tam jadę po węgiel,
a pan po miłość.
Teraz mi głupio.
Jeśli nie chcesz zginąć,
ruszaj natychmiast.
Wcześniej mówiliście mi, żebym nie ruszał.
Dobrze, już jedziemy.
Pociąg pod żadnym pozorem nie może się zatrzymać.
Pod żadnym pozorem.
- Rozumiesz? - Tak, kapitanie.
Gdy wyjdę, zamknij drzwi.
Pociąg! Zatrzymajcie go!
Zatrzymajcie pociąg!
Zatrzymajcie go!
To wariaci.
Nawet nie zdążyłem wsiąść.
Jak panu podziękuję?
Gdyby nie pan, dużo bym stracił.
Napije się pan whisky?
Dziękuję za ofertę,
ale moje miejsce jest w drugiej klasie.
Do widzenia.
Jaki skromny człowiek.
- Kapi... - Później się przywitamy.
Do pociągu weszło jeszcze sześciu żołnierzy.
W pierwszej klasie jest ktoś, kto może się przydać.
Za wszelką cenę musicie dojechać do Pjongjangu.
Broń swoich towarzyszy.
Jesteś lwem.
Dobrze.
A teraz powitanie.
Jestem z ciebie dumny.
Brakowało mi cię.
Japończyk.
Bądź cicho. Siedź prosto.
Chłopiec jest podekscytowany.
Ty jesteś od niego głośniejszy.
Wstyd mi przez ciebie.
Jesteś zaskoczona,
że cię dogoniłem?
Czy cieszysz się na mój widok?
Wspaniale sobie poradziłaś.
Jestem żoną wspaniałego Amerykanina.
Muszę iść.
Dokąd?
Mam miejsce w pierwszej klasie.
Co zrobisz?
Masz tylko jedną kulę.
Jak zwykle...
będę musiał ją dobrze wykorzystać.
Zbierzcie broń
i na zmianę pilnujcie rannych.
Szybko. Musimy opuścić to miejsce.
- Tak jest. - Tak jest.
Myśli pan, że możemy wygrać?
Nie jestem pewien.
Mimo to...
nie możemy się cofnąć.
Historia nie składa się z samych chwalebnych zwycięstw.
Wiemy, że przegramy.
Z taką bronią
nie będziemy długo stawiać oporu.
Ale musimy walczyć.
Będziemy walczyć i pokażemy im,
że byliśmy tu.
I choć baliśmy się,
to walczyliśmy do końca.
Dobrze. Ruszajmy.
Umiera się tylko raz.
Nie możemy umrzeć dwa razy.
Wiedziałem, że tak będzie.
W nocy śniło mi się coś miłego.
Myślę,
że zabiorę połowę z nich...
ze sobą w zaświaty.
Dobrze.
Ruszajmy.
Wszyscy!
Do ataku!
Wiedziałem, że pan wróci.
Nic tak nie pomaga podczas długiej podróży
jak whisky.
Niestety, nie mam czasu.
Muszę uratować ukochaną.
Ona jest w tym pociągu?
Niestety, tak.
Zapomniałem wcześniej o to spytać.
Takashi Mori.
Kto go zabił?
To musieli być koreańscy wichrzyciele.
Tak jak dzisiaj.
Myli się pan.
To był Amerykanin,
który uciekł z Joseon.
Dobrze.
Zapytam jeszcze raz.
Artykuł w wydaniu specjalnym
był pełen szczegółów i przekłamań.
Byłeś narzeczonym Go Ae-sin,
jednej z wichrzycieli.
Gdzie są zdjęcia, które zrobiłeś?
Gdzie lista buntowników?
Wiem, że działasz z nimi ramię w ramię.
Z wichrzycielami.
Hwang Eun-sanem i Go Ae-sin.
To są...
bardzo piękne imiona.
Ty durniu!
Jestem człowiekiem,
który kocha piękne,
bezużyteczne rzeczy.
Księżyc.
Gwiazdy.
Kwiaty.
Jeziora.
Żarty.
Tego typu rzeczy.
Gdybym miał zostać...
jednym z nich z tych powodów,
to byłby dla mnie zaszczyt.
Kazałem ci mówić po japońsku.
Przeszukajcie jeszcze raz.
Ona musi tu być.
- Przepraszam. - Z drogi.
Zejdźcie z drogi.
Przepraszam.
Z którego oddziału jesteś?
Nie znam cię.
Głuchy jesteś? Zadałem ci pytanie!
Jeśli to mnie szukacie,
jestem tutaj.
To ona! Wichrzycielka!
O rety. Na niebiosa.
Z drogi!
To ona!
Zwiążcie ich!
Stójcie!
Rozkazuję wam przestać!
- Baronie Kuroda. - Cofnijcie się!
Kazał wam się cofnąć!
Głusi jesteście?
Idźcie stąd!
TRZECIA KLASA
Nie mam naboi.
Co chcesz zrobić?
Chcę opóźnić upadek Joseon.
Trzymaj się.
Zbliżamy się do tunelu.
Do tunelu?
Wjedziemy pod górę.
I dlatego muszę powiedzieć...
Nie płacz.
To moja opowieść.
I moja historia miłosna.
Dlatego muszę iść.
Obyś odniosła zwycięstwo.
Zrób krok do przodu.
Ja zrobię krok do tyłu.
Ruszaj przed siebie!
Choi Yu-jin!
Zakończcie to.
To byli bandyci.
Ich imiona zostaną zapomniane.
Nie powinni byli nigdy zaistnieć.
Upewnij się, że zagraniczna prasa o nich nie napisze.
Historia nie może ich zapamiętać.
Tak jest!
Przywódca Armii Sprawiedliwych Hwang Eun-san.
Członek Armii Sprawiedliwych Park Mu-geol.
Członek Armii Sprawiedliwych
Lee Sang-bok.
Członek Armii Sprawiedliwych Kim Nam-jin.
Członek Armii Sprawiedliwych Kim Gyu-tae.
Członek Armii Sprawiedliwych
Seo Ho-jeong.
Członek Armii Sprawiedliwych Lee Jang-ho.
Z żalem informuję Waszą Wysokość.
Drogi Kyle'u Moorze.
Przede wszystkim
muszę z żalem poinformować cię o śmierci Eugene'a Choi.
Choć urodził się w Joseon, zginął jako Amerykanin,
do samego końca pozostając cudzoziemcem. Chciał zakończyć ostatni rozdział
swojego życia tu, w kraju, który pozostał mu obcy.
Dlatego chcę cię prosić o przysługę.
Czy możesz wysunąć oficjalną prośbę
do koreańskiego i japońskiego rządu, by pochowano go
na cmentarzu dla cudzoziemców w Hanseong?
Życzę ci powodzenia.
Człowiek z Joseon, Im Gwan-su.
REDAKTOR NACZELNY KIM HUI-SEONG
„Nie mam wstydu, pisząc kolejny taki list”.
Chciałbym opłacić zaległy czynsz tym zegarkiem.
Przepraszam, czy znowu prowadzicie interes?
Kupujecie też takie rzeczy?
Znalazłem to na ulicy.
PSTROLISTKA SERCOWATA
A co...
A co to tu robi?
Ludzie lubią takie rzeczy.
Daj mi to.
Gdy ten list do ciebie dotrze,
pewnie nie będzie mnie już w Joseon.
Jutro udamy się razem do Japonii.
Myślę,
że tam się rozstaniemy.
Nieważne, dokąd prowadziła cię droga,
chciałem być tam z tobą,
ale nie wiedziałem,
że moja droga prowadzi do rozstania z tobą.
TOKIJSKIE STUDIO FOTOGRAFICZNE
Każdy krok na naszej wspólnej drodze...
był dla mnie wszystkim.
Każdy wspólnie spędzony moment...
był dla mnie niczym piknik.
Po angielsku pisze się „picnic”.
Zaczyna się na P.
Co pani mówiłem?
Mówiłem, że dużo żeglowałem.
Czy pani w ogóle wie,
że to ja je złapałem?
Przykro mi, że o niczym nie mam pojęcia.
Jak mówiłam już wiele razy, umiem tylko malować.
Ach tak.
Więc to dlatego?
Nawet nie próbowała dziś pani łowić ryb.
Tylko trzymała mnie za rękę.
Jak jest „ryba” po angielsku?
Proszę nie zmieniać tematu.
Fish.
Po angielsku ryba to „fish”.
Pish?
Pish. Czyli...
Zaczyna się na P.
Szybko się uczę.
Zaczyna się na F.
„Fish” zaczyna się na F.
Posprzątajmy tu.
Nie powinniśmy tak długo przebywać w domu kogoś innego.
Ze względu na pewne nieprzewidziane okoliczności
muszę już iść.
Czy wciąż starasz się chronić Joseon?
2 LATA PÓŹNIEJ, MANDŻURIA
Taką mam nadzieję.
Go Ae-sin...
była głęboko zaangażowaną kobietą.
Go Ae-sin była też...
kobietą, którą bardzo kochałem.
A zatem...
Żegnaj.
Gdy tylko pociągniecie za spust, zdradzicie swoją pozycję.
Co należy wtedy zrobić?
Strzelić ponownie?
Powinniście szybko uciec.
Dobra, biegiem do tamtej skały i z powrotem.
Już!
To były dni pełne chwały.
Każdy z nas był niczym płomień,
który rozpalał się, płonął i gwałtownie gasł.
Chcemy znowu rozniecić dogasający żar,
pozostawiony przez naszych towarzyszy.
Wciąż kiepsko mówię po angielsku,
więc żegnam się krótko.
Żegnajcie, towarzysze.
Gdy nasz kraj odzyska wolność,
zobaczę was znowu.
ROK 1919 CMENTARZ DLA CUDZOZIEMCÓW W GYEONGSEONG
EUGENE CHOI „WIELKI I SZLACHETNY
NADAL NA PIKNIKU W JOSEON”
To twoja walka. Ja ci tylko pomogę.
Zrozumiałeś? Dobrze?
Tak, proszę pana.
Dobra. Idziemy.
Tak, będziemy dalej iść przed siebie.
To nasza walka, proszę pana.
„WIELKI I SZLACHETNY NADAL NA PIKNIKU W JOSEON”
ŻEGNAJ
PANIE SŁOŃCE
W NIEPODLEGŁYM KRAJU
ZOBACZYMY SIĘ ZNOWU
ŻEGNAJ, PANIE SŁOŃCE W NIEPODLEGŁYM KRAJU ZOBACZYMY SIĘ ZNOWU
Napisy: Krzysiek Ceran